خانه / فرزند داری / سادگی در مراقبت از فرزندان
مراقبت از کودک

سادگی در مراقبت از فرزندان

تبدیل به یک والدین نمونه در مراقبت از فرزندان شوید.

امروزه بزرگ کردن کودکان چالشی مهم محسوب می شود. حتی خرید اسباب بازی برای آنها نیازمند دقت است. چه نوع اسباب بازی باید خرید؟ آموزشی؟ تفریحی؟ و چه تعداد؟ آیا بهتر است کودکان را به ورزش تشویق کنیم یا یادگیری موسیقی؟ یا هردو؟ و آنها تا چه حد باید در معرض مسائل مربوط به بزرگسالان مانند اخبار و سیاست قرار بگیرند؟ و در چه سنی؟

هیچ پاسخ مشخصی به این سوالات وجود ندارد. اما با قاطعیت می‌ توان گفت موردی که هر کودکی به آن احتیاج دارد سادگی و بی آلایشی است. بی آلایشی در مقابل همه بی نظمی ها، هرج و مرج ها و عدم اطمینان های دنیای امروزی قرار می گیرد. کودکان نیاز دارند که هر چیزی را در زمان مناسب خود یاد بگیرند.

خبر خوش اینکه شما می توانید به آنها کمک کنید که به موارد ذکر شده دست یابند. چگونه؟ با فراهم کردن محیط مناسب برای زندگی آنها، با نظم بخشیدن به برنامه های روزانه آنها و با دور کردن آنها از دنیای بزرگسالان. بگذارید به جزئیات بیشتری بپردازیم.

در چکیده کتاب Simplicity Parenting نوشته Kim John Payne و Lisa M. Ross خواهیم آموخت:

  • که چگونه پیش‌بینی کردن مسائل، کلید یادگیری محسوب می شود.
  • چرا گاهی مواقع دست روی دست گذاشتن و کاری نکردن بهتر از اقدام به دخالت است.
  • چرا عروسک های باربی به عنوان اسباب بازی، بیش از حد کامل هستند.

 

دنیای پر هرج و مرج امروزی می تواند اثرات مضری روی سلامت کودکان بگذارد.

بیشتر مردم در زندگیشان دچار افراط می شوند. ما به طور مداوم در تلفن های همراه و کامپیوترهایمان خیره شده ایم و زمانی که به بیرون نگاه می کنیم یا از خانه خارج می شویم تا جایی که چشم کار می کند تابلوهای تبلیغاتی، اتوبوس و ساختمان ها وجود دارند.

ما بزرگترها می توانیم با این شرایط کنار بیاییم اما در مورد کودکان اینطور نیست. آنها آنقدر درگیر استرس‌های ناشی از این موارد می شوند که در برخی موارد موجب تغییر رفتار آنها می‌گردد. نویسنده این مقاله به این مورد با عبارت “واکنش‌های عصبی” اشاره می کند.

این نویسنده در بررسی‌های خود به عنوان معلم و مشاور خصوصی، کودکان را در شرایط اضطراب و نگرانی شدید که همگی علائم واکنش عصبی هستند، بررسی می کرد. آنها در این شرایط حساس و مضطرب می‌شوند، در نتیجه انعطاف پذیری و همدلی کمتری از خود بروز میدهند.

البته از آنجایی که شما همیشه نمی توانید آنها را از اضطراب و فشار روانی دور نگاه دارید، زندگی کودکتان همیشه نمی تواند به دور از اضطراب باشد. آنها ممکن است بر حسب اتفاق از روی درختی بیفتند یا با یکی از دوستان خود وارد دعوا شوند. اما این تجربیات باعث افزایش انعطاف پذیری و بهبود درک آنها از زندگی شده و به آنها می آموزد که چگونه رفتار کنند.

با این حال کودکانی که مدام در معرض استرس قرار می گیرند انعطاف پذیری آنها در برابر مشکلات کاهش می یابد ک این باعث بروز واکنش‌های عصبی ذکر شده در بالا می شود.

 

به مثال “جیمز” که پدر و مادر او در این مورد از نویسنده این مقاله کمک خواستند، توجه کنید. آنها نگران تشویش و اضطراب جیمز بودند که هر روز رو به افزایش بود.

والدین جیمز انسان های تحصیل کرده ای بودند. آنها به بحث‌های فکری علاقه داشتند و اخبار و اتفاقات روز را دنبال می‌کردند. شبکه سی ان ان همیشه در خانه آنها در حال پخش بود. اما درگیری همیشگی آنها در مسائل مربوط به بزرگسالان اثر سوئی روی پسرشان می‌گذاشت. رفته رفته علائم واکنش‌های عصبی در جیمز ظاهر شد. او بسیار مضطرب و حساس شده بود. او در واقع به خاطر ترس شدیدی که از افتادن داشت تا سن ۸ سالگی دوچرخه سواری را یاد نگرفت.

برای تضمین سلامت روانی فرزندتان، لازم است که زندگی را تا جایی که ممکن است برای او ساده کنید. در ادامه یاد خواهید گرفت که این کار را چطور به درستی انجام دهید.

سادگی و پیچیدگی

کودکان به تعداد زیادی اسباب بازی احتیاج ندارند.

طبق گفته جامعه شناس معروف “جولیت اسکور”، یک کودک آمریکایی در طول سال ۷۰ اسباب بازی جدید دریافت می کند.

اما واقعاً احتیاجی نیست که تعداد بالایی اسباب بازی برایشان بخرید. چیزی که آنها بیش از هر چیز به آن احتیاج دارند زمان و فضای کافی برای گشتن و بزرگ شدن است.

زمانی که تعداد زیادی اسباب بازی در اختیارشان می گذارید، در واقع انتخاب‌های بیش از حدی در اختیارشان می گذارید. این جلوی رشد طبیعی آنها را گرفته و باعث می‌شود آنها درخواست های بیشتری از شما داشته باشند. آنها به جای آنکه درگیر بازی های فکری شوند، وقت خود را با اسباب بازی های خود می گذرانند.

برای جلوگیری از این مورد تعداد اسباب بازی های کودکتان را به نصف یا حتی یک سوم برسانید. هیچ تعداد مشخصی از اسباب بازی مورد نیاز برای فرزندتان وجود ندارد. تنها هدف این است که تعداد آنها را کاهش دهید.

برای شروع، اسباب بازی هایی که به نوعی خراب یا معیوب هستند را جدا کنید.

همچنین آنهایی که به قوه تخیل کودکتان کمکی نمی‌کنند را کنار بگذارید. حتماً مشاهده کرده اید که گاهی مواقع کودکتان قطعات اسباب بازی خود را از هم جدا میکند. این به این دلیل است که آن اسباب بازی بیش از حد کامل است. اکثر عروسک های باربی دست و پایشان جدا شده است، به این دلیل که کودک شما آن اسباب بازی را غیر قابل تغییر و کسل کننده می داند. در مرحله اول سعی کنید اسباب بازی هایی که اینگونه ثابت و کامل هستند را به کسی بخشیده یا دور بیندازید.

اگر نمی توانید یک اسباب بازی را دور بریزید  آن را در پشت بام یا زیر زمین خود نگهداری کنید.

در نهایت فقط اسباب ‌بازی‌هایی را نگه دارید که کودکتان واقعاً دوست دارد آنها را داشته باشد.

 

زندگی روزانه خود را با نظم و برنامه پیش ببرید.

حتی افرادی که تنها زندگی می کنند هم در برنامه ریزی منظم دچار مشکل می شوند. این نشان می دهد خانواده هایی که سعی می کنند به یک برنامه منظم پایبند شوند با چه مشکلاتی روبرو هستند.

وقتی نویسنده از خانواده‌ها سوال می کرد که برنامه روزانه شما چگونه است، اکثرا پاسخ می‌دادند که برنامه ای ندارند.

اما این موضوع بسیار حیاتی است که کودکان یک زندگی ساختارمند داشته باشند.

کارهای روزانه آنها باید منظم و قابل پیش‌ بینی باشد. بدون این آنها نمی‌توانند روی شناخت خود و دنیای اطرافشان تمرکز کنند.

برای ایجاد یک زندگی ساختارمند، شما باید کارهای روزانه خود را تکرار کنید: زمان غذا، زمان بازی، زمان حمام و زمان خواب باید از یک الگوی مشخص پیروی کند. به تدریج روزها برای فرزند شما قابل پیش بینی خواهد شد.

آنها با خود فکر می کنند: آها بعد از اینکه بیدار شدم زمان صبحانه است یا قبل از اینکه بخوابم زمان مطالعه است. آنها به یک فهم قوی و بدون حواس پرتی و عدم اطمینان خواهند رسید.

روش دیگر، کاهش غافلگیری هایی است که کودکتان با آن مواجه می شود. باید سعی کنید که یک پیش نمایش از روز پیش رویش به او نشان دهید. البته اگر خانواده شما مانند بقیه خانواده ها است شما دارای یک زندگی پر مشغله و غیرقابل پیش بینی هستید. بنابراین نمی توانید تک تک اتفاقات پیش رو را پیش بینی کنید. اما می‌توانید کودکتان را در جریان جزئیات قابل پیش بینی قرار دهید.

به مثال جاستین ۶ ساله توجه کنید. والدین او یک زندگی بشدت پرمشغله و بدون ساختار داشتند، به این معنی که جاستین هرگز برنامه شفافی نداشته است. به این علت، جاستین از ترس اتفاقات بد و غیر قابل پیش بینی صبح ها از تخت خواب خود بلند نمی شد.

برای جلوگیری از این رفتار، پدر و مادرش از روزهای آتی به او پیش نمایش دادند. هر شب قبل از خواب به او می‌گفتند که فردا چه برنامه ای داشته و چه کارهایی قرار است انجام دهد. به او می‌گفتند که چطور قرار است به مدرسه برود و چه کسی قرار است او را با خود ببرد. اکنون جاستین می دانست که چه چیزی در انتظار اوست و زندگی اش دیگر همراه با اضطراب و سردرگمی نبود. او دیگر ترسی برای بلند شدن از تخت نداشت.

 

سعی کنید برنامه روزانه سبک تنظیم کنید.

اصلا درست نیست که فرزند شما به طور پیوسته همه روزها و ساعت ها فعالیتی برای انجام دادن داشته باشد.

گاهی اوقات والدین از آنجایی که بهترین ها را برای فرزندشان می خواهند آنها را در بسیاری از دوره ها نظیر کلاس فوتبال، مدرسه، جلسات آموزش و کاراته ثبت نام می کنند.

با وجود اینکه فرزندشان درگیر فعالیت‌های زیادی شده و توانایی‌هایش افزایش می یابد، اما زندگی او به جای اینکه همراه با لذت  خالص و رضایت باشد همواره توام با رقابت و تمرکز بر کسب توانایی‌های بیشتر خواهد بود.

برای توصیف این شرایط، نویسنده از واژه “برنامه ریزی افراطی” استفاده می کند. اینگونه کودکان زمان بسیار کمی برای استراحت داشته و فرصت نمی یابند که درگیر بازی های خلاقانه شوند. والدین با محروم کردن کودکان خود از بازی های خلاقانه، در واقع آنها را از فرصت یادگیری و رشد محروم می کنند.

البته مشغول کردن فرزندتان با ورزش و فعالیت های مثبت برای او بسیار سودمند خواهد بود. اما این موضوع نباید به قیمت محروم کردن آنها از بازی باشد.

بهترین روش برنامه ریزی برای کودکتان این است که بین فعالیت های بیش از حد او و زمان استراحتش تعادل ایجاد کنید.

به عنوان مثال سارا اینگونه سعی کرد به زندگی دخترش نظم ببخشد. در یک آخر هفته که همه اقوام سارا در خانه او گرد آمده بودند، محیط خانه بسیار پر هرج و مرج بود و دختر سارا “امیلی” غرق در این شلوغی شده بود، در نتیجه رفتارهای خشونت آمیزی از خود بروز می داد.

سارا برای آرام کردن دخترش او را به بیرون برد تا کمی دوچرخه سواری کند. این همان چیزی بود که امیلی احتیاج داشت تا کمی از آن محیط و فعالیت ها فاصله بگیرد. فعالیت هایی که در نظر او مانند یک برنامه سفت و سخت بوده و او مجبور بود بدون استراحت و بازی به آن عمل کند.

به طور مشابه، مادر “فرانکی” متوجه شد که فرزندش احتیاج به زمان استراحت بیشتری دارد. پدر فرانکی عاشق تیم مانستر تراک بود و او را با خود به تماشای دربی می برد. با وجود این که فرانکی ‌از بازی بسیار لذت می‌برد، مادرش متوجه شد که او سعی می کند حرکات بازیکنان را تکرار کند و در نتیجه با اسباب بازی های خود بسیار خشن برخورد می‌کرد. مادر فرانکی برای متعادل کردن این برنامه فشرده، زمانی را اختصاص داد که فرزندش بتواند به آرامی و آنطور که خودش دوست دارد بازی کند.

فشار تربیتی کودکان

با کم کردن تعداد صفحه نمایش در خانه خود، کودکتان را از دنیای بزرگسالان دور نگاه دارید.

در جامعه رو به جلوی امروزی، اکثریت بزرگسالان درگیر تنش های زیادی هستند که باعث ایجاد اضطراب در آنها می شود و این اضطراب به کودکشان منتقل می گردد.

برای محافظت از کودکتان باید آنها را از دنیای بزرگسالان دور نگه دارید. یک راه آسان این است که جریان اطلاعات بیش از حدی که از طریق رسانه به آنها منتقل می شود را قطع کنید.

امروزه در هر خانه ای تعداد زیادی صفحه نمایش وجود دارد: تلویزیون، کامپیوتر، تلفن همراه همه اینها به طور پیوسته در حال انتقال اطلاعات به ما بوده که در نتیجه تحریکات عصبی ما را بر می انگیزند. اما تلویزیون با اختلاف بدترین رسانه است، چراکه به طور مداوم در حال پخش برنامه هایی است که باعث تحریک احساسات و خشونت می شوند. پس تماشای تلویزیون را محدود کرده و این فرصت را به فرزندتان بدهید که به دور از هجوم اطلاعات مربوط به بزرگسالان، به طور طبیعی رشد کنند.

در سال ۲۰۰۵ متخصصان مغز و اعصاب دریافتند که اگر بخواهید مغز کودک صفر تا دو ساله خود را به طور بهینه پرورش دهید، باید آنها را در محیطی قرار دهید که با افراد دیگر در تعامل بوده و به بازی های فکری نظیر پیکابو را بپردازند. قطعاً تماشای تلویزیون شامل هیچ یک از این فعالیت ها نمی‌شود. درنتیجه کودکانی که تلویزیون تماشا می‌کنند از رشد ذهنی مطلوبی بهره‌ مند نمی ‌شوند.

در سال ۱۹۹۹ آکادمی کودکان آمریکا گزارشی را دریافت کرد که هیچ یک از کودکان زیر دو سال نباید تلویزیون تماشا کنند و کودکان بالای دوسال نیز باید برای زمان محدودی به تماشای تلویزیون بپردازند.

بنابراین منطقی است که تعداد صفحه‌های نمایش داخل خانه خود را کاهش دهید. این احمقانه است که فکر کنید می توانید کودکتان را همیشه از خطرات صفحات نمایش در امان بدارید. اما حداقل می توانید محیط زندگی خودتان را تحت کنترل بگیرید. شما مجبور نیستید که هیچ کدام از وسایل خانه خود را کنار بگذارید اما می می‌توانید برای استفاده از آنها محدودیت قائل شوید.

خلاص شدن از شر صفحه های نمایش در خانه، یک قدم بسیار بزرگ بوده و اولین گام شما برای ساده سازی و بهبود زندگی فرزندتان است. اما زمانیکه به ‌تدریج به این کار می‌پردازید در خواهید یافت که این عمل تاثیر شگفت انگیزی روی خوشحالی و سلامت خانواده شما می گذارد.

 

نتیجه گیری نهایی

پیام کلیدی این مقاله این است که:

زندگی مدرن برای بسیاری از مردم اضطراب آور است. اما بزرگسالان تنها قشری نیستند که تحت تاثیرات منفی این تنش ها قرار می گیرند. این تنش ها تاثیرات سوئی روی کودکان داشته و آنها را دچار اضطراب و حساسیت می کند. شما می توانید با ساده سازی محیط زندگی فرزندتان و تنظیم یک برنامه روزانه مشخص، آن‌ها را به سمت یک زندگی شاد، سالم و توام با شکوفایی استعداد هدایت کنید.

 

توصیه کاربردی

در غیاب فرزندتان به حذف وسایل اضافه و مضر بپردازید.

اگر می خواهید تعداد اسباب بازی های او را کاهش دهید، این کار را در غیاب او انجام دهید. دخالت دادن فرزندتان در این کار ممکن است ابتدا ایده خوبی به نظر بیاید. اما شما با این عمل کارتان را سخت تر می کنید. بر سر اینکه کدام اسباب بازی را کنار بگذارید، کدام را نگه دارید و کدام را در زیر زمین بگذارید بینتان اختلاف خواهد افتاد. اگر سن کودکتان کمتر از ۹ سال است بهتر است که این کار را به تنهایی انجام دهید.

 

آیا نظری دارید؟

قطعا ما دوست داریم نظر شما را در مورد این چکیده و خلاصه کتاب بدانیم. فقط کافیست یک ایمیل با عنوان سرتیتر این مقاله به آدرس remember@cfbk.ir بفرستید.

 

پیشنهاد برای مطالعه بیشتر: چگونه بزرگسالان را پرورش دهیم از “جولی لیتکات هیمز”

چگونه بزرگسالان را پرورش دهیم (۲۰۱۵) نشان می دهد که چگونه برخی روش های غلط تربیت فرزندان، مانند کنترل بیش از حد از جانب والدین می تواند تاثیرات سوئی روی فرزندان و همچنین والدین بگذارد. این کتاب روش های بهتری برای تربیت فرزندان به منظور مستقل ساختن آنها ارائه می دهد.

درباره‌ی باریستا

باریستا قدیمی ترین و اولین ادمین کافه کتابه. عاشق کتاب، مترجم، نویسنده و پر ذوق. در حال حاضر داره وبسایت کافه کتاب رو هم مدیریت میکنه و تمام تلاشش اینه که بهترین چکیده ها برای کافه کتابی ها گزینش بشن.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *